John McAllister some ecstasies enthrall

Almine Rech Brussels is pleased to present ‘some ecstasies enthrall,’ John McAllister’s fifth solo exhibition with the gallery, on view from November 19 to December 19, 2026.

In his poem “Entrance,” Rainer Maria Rilke writes: “Whoever you are: step out of doors tonight,/ Out of the room that lets you feel secure.” Once outside, he asks the reader to look at a tree set against the sky. In doing so, he promises: “you have made the world and all you see.”¹ Rilke’s call to contemplation echoes across John McAllister’s new body of work, which centers the idea of being “struck” by a landscape, featuring paintings that act as entrances, portals to experience and emotion. In a recent conversation, McAllister mused on the double entendre: entrance/to be entranced.

For the last thirteen years, McAllister has lived and worked in Western Massachusetts, near the Berkshires. While the region shapes his sensibility, his paintings are far from literal depictions of local vistas. Realism is never the intention; it is sensation that McAllister is after, pure feeling. Rather than setting off into the field, sketchbook in hand, he lives a life intrinsically tied to nature, absorbing each detail as he bikes, hikes, or drives around his home, letting the environment fill him up and reemerge spontaneously, mysteriously in the studio. He faces the canvas, imagines a scene, and begins working. McAllister characterizes it as a race against his own imagination: “you’ve just got to pin it down, before it runs away.” The paintings are built through color and accumulation, featuring loose yet searingly precise brushstrokes. Several works feature patterned borders, bright trompe l’oeil frames that lead the eye, formally denoting a point of entry. The conceit of the frame reverberates across the compositions, which often feature clearings that bring a definite focal point to the landscape.

Though McAllister is in constant dialogue with art history, the staffage figures of his peintre paysagiste forebears are absent from his work. This is a deliberate choice, as the artist wishes for us, the viewers, to stand in as figures, participating in the construction of the composition itself. His unpopulated scenes recall Melville, who described the solitary beauty of the Berkshires in Israel Potter : “You would not have the country more settled if you could. Content to drink in such loveliness at all your senses, the heart desires no company but Nature.”² Yet McAllister is also interested in the changes man has brought to the environment: non-native flora (the artist joked that his incongruous mixes of plant species would give botanists a headache), reservoirs, and clearings. McAllister describes this as “non-natural nature,” and has long been fascinated by the tension between the indigenous and the constructed.

To be a painter of landscapes in 2026 is also to grapple with climate change. Just as invasive plants and human intervention intrigue McAllister, so do smoky skies and technicolor sunsets created by wildfires. These phenomena are causes for alarm, yet they can also be aestheticized, blending malaise and beauty. McAllister mentioned a sense of urgency in capturing the emotional experience of being outside, which has begun to feel increasingly fleeting. In an era where many experience nature exclusively through screens, McAllister’s work serves as an invitation to return to the senses and surrender to experience itself, in all its emotional complexity.

— Louisa Mahoney, researcher

¹ “Wer du auch seist: am Abend tritt hinaus/aus deiner Stube, drin du alles weißt [...] Und hast die Welt gemacht. Und sie ist groß” - translated from German by Dana Gioia.
² Herman Melville, Israel Potter: His Fifty Years of Exile, Jonathan Cape Ltd., 1925, p. 5. 

Almine Rech Bruxelles a le plaisir de présenter ‘some ecstasies enthrall,’ la cinquième exposition personnelle de John McAllister  avec la galerie, du 19 novembre au 19 décembre 2026.

Dans son poème « Eingang » (« Entrée »), Rainer Maria Rilke écrit : « Qui que tu sois : fais quelques pas, le soir, et sors de la pièce où tu vis, et dont tu connais tout [...] » Une fois au-dehors, il invite le lecteur à regarder un arbre se détacher contre le ciel. Ce geste accompli, il promet : « et tu auras créé le monde. Il sera grand. »¹ Cet appel à la contemplation trouve un écho dans le nouveau corpus d’œuvres de John McAllister, centré sur l’idée d’être « saisi » par un paysage, des peintures conçues comme autant d’entrées, de portails vers l’expérience et l’émotion. Dans une conversation récente, l’artiste s’est amusé du double sens du mot anglais entrance, qui désigne à la fois l’entrée et, par le verbe to entrance, l’enchantement : être entranced, c’est aussi être transporté.

Depuis treize ans, McAllister vit et travaille dans l’ouest du Massachusetts, non loin des Berkshires. Si la région façonne sa sensibilité, ses peintures sont loin d’être des représentations littérales des paysages locaux. Le réalisme n’est jamais son objectif ; c’est la sensation qu’il recherche, la pure émotion. Plutôt que de partir sur le motif, carnet de croquis en main, il mène une existence intrinsèquement liée à la nature, absorbant chaque détail à vélo, en randonnée ou en voiture aux abords de chez lui, laissant l’environnement l’habiter avant de le voir resurgir, spontanément et mystérieusement, dans l’atelier. Face à la toile, il imagine une scène et se met au travail. McAllister décrit ce processus comme une course contre sa propre imagination : « il faut la fixer avant qu’elle ne s’échappe. » Les tableaux se construisent par la couleur et l’accumulation, à travers des touches à la fois libres et d’une précision brûlante. Plusieurs œuvres présentent des bordures à motifs, de vifs cadres en trompe-l’œil qui guident le regard et marquent formellement un point d’entrée. Ce motif du cadre se répercute à travers les compositions, qui font souvent apparaître des clairières offrant au paysage un point focal bien défini.

Si McAllister entretient un dialogue constant avec l’histoire de l’art, les figures de staffage propres à ses prédécesseurs peintres paysagistes sont absentes de son œuvre. Ce choix est délibéré : l’artiste souhaite que nous, spectateurs, tenions lieu de figures, participant nous-mêmes à la construction de la composition. Ses scènes désertes rappellent Melville, qui décrivait la beauté solitaire des Berkshires dans Israel Potter : « Vous ne sauriez souhaiter cette contrée plus peuplée, quand bien même vous le pourriez. À se laisser pénétrer par tant de beauté par tous les sens, le cœur ne désire d’autre compagnie que la Nature. »² Mais McAllister s’intéresse également aux transformations que l’homme a apportées à l’environnement : flore non indigène (l’artiste plaisante en disant que ses mélanges incongrus d’espèces végétales donneraient la migraine à n’importe quel botaniste), réservoirs, clairières. Il qualifie cela de « nature non naturelle », et se passionne de longue date pour la tension entre l’indigène et le construit.

Être peintre de paysages en 2026, c’est aussi composer avec le changement climatique. Tout comme les plantes invasives et l’intervention humaine intriguent McAllister, les ciels enfumés et les couchers de soleil aux teintes technicolor provoqués par les feux de forêt le fascinent tout autant.

— Louisa Mahoney, chercheuse

¹ “Wer du auch seist: am Abend tritt hinaus/aus deiner Stube, drin du alles weißt [...] Und hast die Welt gemacht. Und sie ist groß” - traduit de l’allemand par Lionel-Édouard Martin.
² Herman Melville, Israel Potter: His Fifty Years of Exile, Jonathan Cape Ltd., 1925, p. 5. — traduit de l’anglais

Almine Rech Brussel kondigt met veel plezier ‘osome ecstasies enthrall’ de vijfde solotentoonstelling van John McAllister bij de galerie, aan, te bezichtigen van 19 november tot 19 december 2026.

In zijn gedicht ‘Eingang’ schrijft Rainer Maria Rilke: “Wie je ook bent, ga ‘s avonds naar buiten/Verlaat de kamer waar je alles al kent.” Nadat de lezer naar buiten is gestapt, richt Rilke diens aandacht op een boom die zich aftekent tegen de hemel. Daarbij belooft hij: “Zo creëer je de wereld en alles wat je ziet.”¹ Rilkes oproep tot contemplatie weerklinkt in het nieuwe oeuvre van John McAllister, waarin het idee centraal staat dat de toeschouwer wordt ‘getroffen’ door een landschap. De schilderijen fungeren daarbij als toegangen, als portalen naar ervaring en emotie. In een recent gesprek mijmerde McAllister over de dubbele betekenis van het woord ‘entrance’, de titel van het gedicht in Engelse vertaling: toegang/betoverd raken.

De afgelopen dertien jaar woonde en werkte McAllister in Western Massachusetts, nabij de Berkshires. Hoewel de streek zijn blik en gevoeligheid bepaalt, zijn zijn schilderijen verre van letterlijke weergaven van het lokale landschap. Realisme is nooit de intentie; McAllister is op zoek naar beleving, naar puur gevoel. In plaats van met een schetsboek in de hand de natuur in te trekken, leidt hij een leven dat onlosmakelijk met de natuur verbonden is. Terwijl hij door zijn omgeving fietst, wandelt of rijdt, neemt hij elk detail in zich op. Zo laat hij de omgeving hem doordringen, waarna die vervolgens spontaan en op mysterieuze wijze in het atelier naar boven komt. Hij gaat voor het doek staan, stelt zich een tafereel voor en begint te schilderen. McAllister omschrijft dit als een race tegen zijn eigen verbeelding: “Je moet het snel vastleggen voordat het verdwijnt.” De schilderijen worden opgebouwd met kleur en door laag op laag te werken, met losse maar vlijmscherp precieze penseelstreken. Verschillende werken hebben randen met patronen, heldere trompe-l’oeil -lijsten die de blik sturen en formeel een ingang markeren. Het idee van de lijst komt terug in de composities, waarin vaak open plekken in het landschap verschijnen die een duidelijk focuspunt vormen.

Hoewel McAllister voortdurend in dialoog is met de kunstgeschiedenis, ontbreken de stoffagefiguren van degenen die hem voorgingen in de landschapsschilderkunst. Dat is een bewuste keuze: de kunstenaar wil dat wij, de toeschouwers, de rol van die figuren op ons nemen en zo bijdragen aan de totstandkoming van de compositie. Zijn mensloze taferelen doen denken aan Melville, die de eenzame schoonheid van de Berkhires beschreef in Israel Potter: “Je zou het land niet meer bewoond willen zien dan het is. Het hart, tevreden om al die schoonheid met alle zintuigen in zich op te nemen, verlangt geen ander gezelschap dan de natuur.”² Toch is McAllister ook geïnteresseerd in de veranderingen die de mens in het landschap heeft aangebracht: niet-inheemse planten (de kunstenaar grapte dat botanici hoofdpijn zouden krijgen van zijn ongerijmde combinaties van plantensoorten), stuwmeren en open plekken. McAllister beschrijft dit als ‘niet-natuurlijke natuur’ en is al lange tijd gefascineerd door de spanning tussen het inheemse en het geconstrueerde.

Landschapsschilder zijn in 2026 betekent ook: je moeten verhouden tot klimaatverandering. Net zoals invasieve planten en menselijk ingrijpen McAllister intrigeren, is hij ook geboeid door met rook gevulde luchten en zonsondergangen in technicolor als gevolg van bosbranden. Deze verschijnselen zijn reden tot zorg, maar kunnen ook als iets moois worden ervaren, waarbij onbehagen en schoonheid in elkaar overvloeien.

McAllister sprak over een gevoel van urgentie om de emotionele ervaring van buiten zijn vast te leggen, terwijl die steeds vluchtiger begint aan te voelen. In een tijd waarin velen de natuur uitsluitend via schermen ervaren, vormt het werk van McAllister een uitnodiging om weer op de zintuigen te vertrouwen en zich over te geven aan de ervaring zelf, in al haar emotionele complexiteit.

— Louisa Mahoney, onderzoeker

¹ “Wer du auch seist: am Abend tritt hinaus/aus deiner Stube, drin du alles weißt [...] Und hast die Welt gemacht. Und sie ist groß”.
² Herman Melville, Israel Potter: His Fifty Years of Exile, Jonathan Cape Ltd., 1925, p. 5.